>อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน......แล้วนะ - ข้อคิดดี ๆ                                                                                      >คนเราอายุเฉลี่ย 60 ปี
>1 ปี เท่ากับ 365 วัน
>แสดงว่าแต่ละคนมีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วัน
>คิดปลีกย่อยไปกว่านั้นก็ 525,600 นาที
>ลองนับเป็นสัปดาห์ อืม......... ไม่เลว 3,120 สัปดาห์
>อุแม่เจ้า........แสดงว่า
>เรามีโอกาสเที่ยวในคืนวันเสาร์สามพันกว่าครั้งเท่านั้นเอง
>คิดแบบนี้แล้วไม่กล้าดูนาฬิกา
>แทบเบือนหน้าหนีจากปฏิทิน
>เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการนับถอยหลังเพื่อรอวันลาโลก...
>เปล่าเลยไม่ได้กลัวตาย
>และขอโทษที่หากเรื่องอาจไม่ค่อยขำ
>แต่ตลอดเวลาที่ใช้เวลาอยู่บนโลกนี้มันน้อยมากหากคำนวนในเชิงตัวเลข
>ยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้อ่าน
>เพลงอีกหลายเพลงยังไม่ได้ฟัง
>หนังอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้ดู
>ความรู้สึกในใจอีกมากมายที่ยังไม่เคยบอก
>พื้นที่อีกหลายล้านตารางกิโลเมตรที่ยังไม่เคยไป โอ๊ย..... กลุ้ม
>สองหมื่นกว่าวันที่เราได้รับมามัน
>น้อยเกินไปจริง ๆ และที่น่ากลุ้มไปกว่านั้นคือ
>ใช่ว่าทุกคนจะอยู่ถึง 60 ปี
>แน่นอน 1 ปี ยังเท่ากับ 365 วัน
>นั่นแสดงว่าบางคนไม่ได้มีเวลาบนพื้นโลก 21,900 วันหรอกนะ
>อาจไม่ถึง 3,120 สัปดาห์ซะด้วยซ้ำ!
>อุแม่เจ้าเทค 2
>คืนวันเสาร์ที่จะได้ไปเที่ยวเหลือไม่ถึง
>สามพันวันแล้วเหรอเนี่ย!!!!
>คิดแบบนี้ต้องรีบยกนาฬิกาขึ้นมาดู
>กางปฏิทินออกกว้าง ๆ
>เพราะมันคือเวลาที่เราเหลือ.... บนโลกนี้
>นี่ชั้นกำลังทำบ้าบออะไรอยู่.....ไม่เลย
>นี่ไม่ใช่ปรัชญางี่เง่าอะไรทั้งสิ้น หากเป็นความจริงที่
>เราไม่ค่อยได้มองมัน
>เอาล่ะ งั้นสมมติว่าทุกคนอายุ 17 ปี
>แปลว่าใช้ชีวิตมาแล้ว 6,205 วัน
>และผ่านคืนวันเสาร์มาร้อยกว่าครั้ง ส่วนหน่วยนาทีนั้น ......
>คำนวณเองบ้างซิว้อยย.....
>เอาเวลาที่ใช้ไปนั้น หักลบกับเวลา (ที่คาดว่าจะ) เหลืออยู่
>ผลลัพธ์ที่ได้
>เราจะทำยังไงกับมันดี .....
>แต่น่าแปลก หลายคนยังยอมทำงานน่าเบื่อ
>นั่งเอาหัวตากแอร์ไปวัน ๆ ยอมให้คนที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่จิกหัวใช้
>เพื่ออะไรบางอย่างที่เราเรียกว่า " เงินเดือน "
>บางคนทนเรียนอะไรก็ไม่รู้อยู่ 4 ปี ทั้ง ๆ
>ที่ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า รู้แต่ว่าแม่ชอบ
>ไม่ก็เห็นแค่ว่าเพื่อนเรียน
>เพียงแค่ตอบตัวเองไม่ได้ว่า กูจะเป็นอะไรดี
>บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น
>ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น
>แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเองเหลืออยู่แต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน
>บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวัน ๆ
>ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ มึงแน่ กูแน่ งอนการกุศล
>ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ....ไอ้บ้า
>และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม "ฆ่าเวลา " ชีวิตมันว่างจัด
>ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย
>บอกตรง ๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล
>เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี
>อีกหน่อยเราก็ตายจากัน ...... แล้วนะ
>ลองคิดแบบนี้บ้าง
>ใช่แล้ว ....เราจะเกิดความเสียดาย
>เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่เรายังไม่ได้ทำ
>ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ
>ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย
>แต่ให้รีบทำทุกอย่าง ก่อนที่จะตาย ... ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้
>และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ...
>มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า
>เอาแบบตายวันตายพรุ่งก็จะได้นอนตายตาหลับ
>ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า....พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว
>ทำงานในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก
>ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง ...ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ...เตือนแล้วไง
>รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี
>ส่วนจะรักหรือไม่รักกู ไม่สนว้อย ...เพราะพรุ่งนี้ชั้น(อาจจะ ) ตายแล้ว
>ใช้เวลา ( ที่อาจจะ) สุดท้ายที่มีต่อกันไว้
>กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดครั้งสุดท้ายของเรา
>นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้
>เพราะอย่างน้อย ๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล